Murathan Mungan bir şiirinde sormuş: “Neresi sıla bize neresi gurbet?” Tüm zorunlu göç mağdurları gibi Süryanilerin sorunlarından biri bu.Göçtüğü yerlerin rahatlığı mı, köklerinin toprağın en derinlerinde sarıldığı memleketleri mi? Bagok Dağı’nın gölgesindeki Kafro köyü, 1994 yılının sonunda asker tarafından boşaltıldı. O dönemde yakılan, yıkılan ve yasaklanan 4 bin köy gibi... Köyde son kalan 4 aile de terk etmeye zorlandı. Köy 2006 yılına kadar, yani tam 12 yıl yasak bölge idi.

Dönemin Başbakanı Bülent Ecevit, 2001 yılında bir genelge yayınlayarak Süryanilerin anavatanlarına geri dönmesini istedi. Bir sorun yaşamayacakları teyit edildi. Devlet Süryanileri gerçekten “özlemiş” miydi? Onların gitmelerine neden olduğu için özür dileyecek miydi?

Yoksa yatırım yapma, kenti geliştirme, istihdam yaratma gibi kendi asli görevlerini Süryanilere mi devretmek istemişti? Onların yurtdışında biriktirdiği sermayenin geri dönüş çağrılarında payı var mıydı?
Çeşitli köylerde geri dönmek için hazırlık yapanların bahçelerine geçtiğimiz yıllarda atılan el bombaları, onlara yapılan saldırılar ve istenen haraçlar bu konuda bir fikir veriyor.

Yine geri döndükleri Kafro köyünün bütün ihtiyacını köye dönüş yapan Süryanilerin karşılıyor olması da başka bir gösterge. Devlet 12 aile yeniden köye yerleştiği halde bu köye bir küçük ilkokul bile yapmış değil.

35 ÜLKENİN GÖÇERLERİ
Kafrolu Süryaniler, “dünyanın en lüks en rahat ülkesi” dedikleri İsviçre’yi bir çırpıda bırakıp köylerine geri döndüler. İsviçre’de 20-30 yılda oluşan birikimlerini hiç düşünmeden köylerini yeniden kurmaya harcadılar. Yeni evler inşa ettiler. Köylerine yol yaptılar. Avrupa’nın büyük şehirlerinden küçücük Kafro’ya getirdikleri çocukları için internet odası da kurdular. Belki hayal ettikleri...
devamı için tıklayınız