|
İsviçre’de Olup da Olmayan:
Bir Süryani Kilisesi
Bugün derin derin düşünürken kendime şu soruyu sordum.
İsviçre’de neden bir Süryani kilisemiz yok? Ne kadar düşünsem de buna ikna edici bir cevap bulamadım.
Aslında halkımızdan geriye kalan en güçlü kültürel bağ kilise. Süryanice dilimiz ise UNESCO verilerine göre süreç içinde kaybolma tehlikesiyle karşı karşıya. Maddi olarak bakıldığında çoğumuzun durumu iyi.
Çalışıyoruz, kazanıyoruz, hayatımızı sürdürüyoruz. Ama bütün bunlara rağmen hâlâ bir baltaya sap olamamış olmak insanın içini acıtıyor.
Biz Süryaniler, inancımızı çoğu zaman yalnızca kilise duvarları arasında yaşamaya alışmışız. Duamızı kilisede eder, ayini dinler, görevimizi yerine getirdiğimizi düşünürüz.
Oysa bir Müslüman için dua vakti geldiğinde. Ceketini çıkarır, bir otobüs durağında ya da yol kenarında yere serer ve duasını eder. İnanç, hayatın her anına yayılır. Bizde ise ne yazık ki ibadet çoğu zaman kiliseyle sınırlı kalır.
Belki de bu dar bakış açısı, toplumsal duruşumuza da yansıyor.
Etrafımıza bakalım. Hollanda’nın Hengelo şehrinde Süryani cemaati dört kilise satın almış durumda.
İsveç’in Norrköping şehrinde de tablo farklı değil; orada da dört Süryani kilisesi var. Peki soruyorum: Bütün İsviçre’de neden bir tane bile Süryani kilisesi satın alınamadı?
Oysa burada yaşayan Süryanilerin sayısı az değil. Kiliselerin kasasına düzenli olarak ciddi miktarda para giriyor. Bağışlar, aidatlar, özel gün gelirleri… Peki bu paralar nereye gidiyor? Nasıl oluyor da başka ülkelerde daha küçük cemaatler kalıcı eserler bırakabilirken, İsviçre’de bunca imkâna rağmen ortada elle tutulur bir sonuç yok?
Bu mesele sadece bir bina meselesi değil. Bu, birlik olabilme, sorumluluk alma ve geleceği düşünme meselesidir. Kilise yalnızca ibadet edilen bir yer değildir; kimliğimizin, kültürümüzün ve çocuklarımızın yarınının teminatıdır. Bugün düşünmez, bugün sorgulamazsak yarın çok geç olabilir.
Artık kendimize şu soruları sormanın zamanı gelmedi mi?
Bu cemaat nereye gidiyor?
Toplanan imkânlar neden somut eserlere dönüşmüyor?
Ve en önemlisi, neden hâlâ yerimizde sayıyoruz?
Görgis Bilen
|
